บันทึกภาพเหตุการณ์ภายในโรงพยาบาลศิริราช ในวันที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสด็จสวรรคต (13 ตุลาคม 2016)
A footage inside Siriraj Hospital on the day that King Bhumibol Adulyadej passed away.
รางวัล : ประกาศนียบัตรชมเชย รางวัลดุ๊ก เทศกาลภาพยนตร์สั้น ครั้งที่ 21 (ปี 2017)
Award : Duke Award – Honorable Mention (2017 Thai Short Film & Video Festival)
เด็กหนุ่มผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักข่าว พยายามสืบสวนคดีที่พ่อของเขาถูกฆาตกรรมอย่างลึกลับภายในเขตอนุรักษ์สัตว์ป่าที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเคนยา ขณะที่ภัยแล้งรุนแรงกำลังคืบคลานเข้ามา ภารกิจในการตามหาฆาตกรและทวงถามความยุติธรรมของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อผลกระทบอันเลวร้ายจากโลกที่ร้อนขึ้นถูกเปิดเผย
ความสัมพันธ์ระหว่างเชนยากับบอริส คือความรังเกียจ ขุ่นเคือง และการกล่าวโทษอีกฝ่าย ทั้งคู่แทบรอไม่ไหวที่จะแยกย้ายกันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้นั่นอาจหมายถึงต้องทอดทิ้งอโลชา ลูกชายวัยสิบสองปีของพวกเขาก็ตาม จนวันหนึ่งอโลชาหายตัวไป…
จากนิยายหลอนประสาทเรื่องสำคัญแห่งศตวรรษที่ 20 ของ วิลเลียม เอส. เบอร์โรส์ ที่ว่ากันว่า “ไม่มีทางทำเป็นหนังได้” กลายมาเป็นหนังที่ใครได้ดูก็ยากจะลืมลงของ เดวิด โครเนนเบิร์ก
ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในอิตาลี เศรษฐกิจที่ถดถอยฉับพลันส่งผลให้ชาวบ้านต้องเผชิญการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ และนับจากนั้น พวกเขาตัดสินใจสะท้อนมันออกมาผ่าน “ละครเวที”
ในโตเกียวอนาคต ท่ามกลางความหวาดกลัวแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เพื่อนซี้สองคนที่กำลังจะจบมัธยมปลายก่อเรื่องแกล้งครูใหญ่ จนโรงเรียนติดตั้งกล้องวงจรปิดไปทั่ว ภายใต้การเฝ้าระวังที่เข้มงวดและการเมืองที่วุ่นวาย ความแตกต่างที่ไม่เคยปรากฏระหว่างพวกเขาเริ่มปริแตก เมื่อคนหนึ่งตื่นตัวทางการเมือง ขณะที่อีกคนเลือกจะใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“โซฟี” เด็กหญิงวัย 11 ปีใช้เวลาแห่งความสุขกับพ่อของเธอในรีสอร์ตที่ประเทศตุรกี มันอาจเป็นวันหยุดครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้อยู่ร่วมกัน ยี่สิบปีต่อมาเธอย้อนรำลึกถึงความทรงจำสีจางคราวนั้นและพยายามปะติดปะต่อเพื่อทำความเข้าใจตัวตนและความเจ็บปวดของผู้ชายคนนี้
สารคดีกวาดรางวัลสุดระทึก ติดตามการเดินทางของผู้กำกับ ลอรา พอยทราส หลังจากเธอได้รับอีเมลเข้ารหัสจากบุคคลลึกลับ จนถึงวันที่เธอได้พบกับบุรุษวัย 29 ปีนาม “เอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน” เป็นครั้งแรก
ออกเดินทางพานพบผู้คนแปลกประหลาด ความโศกซึมและตลกร้ายผสมผสานอยู่ในเหตุการณ์ที่ดูเหมือนไม่ปะติดปะต่อกัน แต่แท้จริงล้วนคือเรื่องราวของความเปราะบางในสิ่งที่เรียกว่า “ชีวิต”