สถาพร ครูวรรณคดีผู้ติดอยู่กับพันธะและความจริงที่ว่าสิรินาถ ภรรยาของเขาตั้งครรภ์ ทำให้ไม่สามารถมีเซ็กส์ได้ตามต้องการ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสถาพรเลือกทิ้งภรรยาไว้ หนีออกมาจากชีวิตเก่า และได้พบกับเส้นทางสู่ “กรุงเกลือ” เมืองแห่งสรวงสวรรค์ในวรรณคดีที่เกิดขึ้นจริง ในระหว่างการเดินทางของเขา…
Sathaporn, a literature teacher, is joined by the bond and needs to accept the truth that Sirinarth, his pregnant wife, cannot have sex as much as he desires. What will happen if he decides to leave his lover behind, escape his old life and accidentally find the path to Krungkluea, a heaven in the literature, which becomes realistic during his journey.
DIRECTOR STATEMENT
แน่นอนว่าแรงบันดาลใจของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากหลากหลายองค์ประกอบ ทั้งภาพความฝันอันเลือนลาง, ศิลปะวัฒนธรรมแบบไทยๆ, เรื่องราวของเพื่อนๆ ที่ถูกนำมาปะติดปะต่อกัน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ กระแสสังคม “Me too” ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับที่บทภาพยนตร์ “นิราศกรุงเกลือ” ถูกเขียน
ด้วยเหตุนี้เอง ความทรงจำในอดีตจึงถูกดึงกลับมาอีกครั้ง ทั้งที่มันควรจะอยู่ในจุดที่ลึกที่สุด ซึ่งสำหรับผม แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดี แต่การได้สะท้อนเรื่องราวเหล่านั้นลงบนภาพยนตร์ “สิ่งที่ผมรักที่สุด” มันก็คุ้มค่าที่จะลองทำ!
นี่จึงเป็นที่มาของ “นิราศกรุงเกลือ” / Me too ในแบบฉบับของผม ซึ่งเต็มไปด้วยบทบาทของ “ผู้กระทำ” และ “ผู้ถูกกระทำ” อันเป็นปัจจัยสำคัญของ “การคุกคามทางเพศ” ที่ส่งผลกระทบต่อใครหลายๆ คน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นปัญหาที่ไม่สามารถละเลยหรือมองข้ามได้ แม้จะมั่นใจมากๆ ว่า เราแก้ไขอะไรไม่ได้เลยก็ตาม แต่ลึกๆ สิ่งที่ผมอยากจะทำก็คือ ระบายความในใจออกมา… เท่านั้นเอง
ท้ายที่สุด ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันฝ่าอุปสรรคด้วยกันมาจนถึงวันนี้ ขอบคุณคนที่รักที่คอยอยู่เคียงข้างกัน และขอโทษด้วยที่ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเร็วกว่านี้
– ณัฐนันท์ (กัญจน์) เทียมเมฆ ผู้กำกับ
ในทุกเช้าของการสวนสนาม พลทหารหนุ่มคนหนึ่งจะยืนอยู่หน้าสุดของแถวเสมอ เขาเป็นเด็กหนุ่มอายุ 18 ปี และเพิ่งเซ็นสัญญาผูกพันตัวเองไว้กับกองทัพเยอรมันยาวนานถึง 17 ปี …หรือกล่าวอีกอย่างได้ว่า อนาคต 17 ปีนับจากนี้ เขาจะไม่ได้เป็นอะไรอื่นหรือมีวิถีชีวิตแบบใดอื่น นอกเหนือจากการเป็น “ทหาร”
ฮาจิเมะ พนักงานไปรษณีย์ในเกียวโต เป็นคนที่ “เร็วกว่าคนอื่นหนึ่งวินาทีเสมอ” เขาจะวิ่งก่อนเสียงปืนปล่อยตัว หัวเราะก่อนมุกจบ กดชัตเตอร์ก่อนคนในภาพจะพร้อม ฯลฯ ส่วนเรกะ นักศึกษาสาวที่แวะมาส่งจดหมายที่เคาน์เตอร์ของเขาทุกวันนั้นเป็นตรงกันข้าม เธอจะ “ช้ากว่าคนอื่นหนึ่งวินาทีเสมอ”
กำกับโดย ไฉ้หมิงเลี่ยง / ร่วมด้วย หลี่คังเซิง / ดนตรีประกอบ ริวอิจิ ซากาโมโตะ
นายาคือหมาป่าตัวเมียวัยเยาว์ที่สวมปลอกคอ GPS ซึ่งเดินเท้าจากเยอรมนีตะวันออกไปจนถึงเบลเยียม และกลายเป็นหมาป่าป่าตัวแรกที่มีผู้พบเห็นในเบลเยียมในรอบราวหนึ่งศตวรรษ การมาถึงของมันกลายเป็นข่าวพาดหัว ทุกย่างก้าวถูกติดตาม ถ่ายภาพ และพูดถึง จนกระทั่งเรื่องราวของมันพลิกผันไปอย่างลึกลับ
เด็กคือ “ผ้าขาวอันบริสุทธิ์” ที่ควรได้รับการดูแลเอาใจใส่และเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม แต่หลายครั้ง พื้นที่ที่ควรจะเป็นเซฟโซนที่สุดอย่างครอบครัว กลับไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยทางใจสำหรับพวกเขา หนำซ้ำยังอาจกลายเป็นพื้นที่ที่พรากความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นไปจากพวกเขาด้วย จนเด็กหลายคนไม่กล้าปรึกษาปัญหากับคน…
‘นกบินชนกระจก’ — สำหรับนักศึกษาชาวไต้หวันกลุ่มหนึ่ง นี่คือปัญหาร้ายแรงที่สะท้อนการออกแบบเมืองอันล้มเหลว สารคดีติดตามการเก็บข้อมูล กู้ซากนก และรณรงค์ติดสติกเกอร์กันนกชน เพื่อให้เมืองอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้
หลังจากประเทศอินเดียได้เป็นเอกราชจากอังกฤษในปี 1947 ชวาหะร์ลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีคนแรก ประกาศวิสัยทัศน์ต้องการสร้าง “เมืองใหม่” เพื่อเป็นตัวแทนของประชาธิปไตยยุคใหม่ของประเทศ เขาตัดสินใจว่าจ้าง “เลอกอร์บูซีเย” สถาปนิกชาวฝรั่งเศส-สวิสผู้โด่งดังให้มาเป็นคนออกแบบเมืองใหม่นี้ ด้วยโจทย์ว่ามันต้องเป็นเมืองที่ทันสมัย เคารพต่อสิทธิเสรีภาพ ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ และเปิดโอกาสให้มนุษย์ได้กลับมาอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างกลมกลืน
ความผูกพันระหว่างต้นไม้กับมนุษย์และการเปลี่ยนผ่านของการเมืองด้านนิเวศวิทยา ถูกบอกเล่าผ่านเรื่องราวชีวิตอันสุดเข้มข้นและน่าทึ่งของ บ็อบ บราวน์ บุคคลสำคัญของชุมชน LGBTQ+ และนักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อมผู้ยิ่งใหญ่แห่งออสเตรเลีย