บัณฑิต อาร์ณีญาญ์ นักเขียนหนังแปลผู้ถูกจับกุมในมาตรา 112 ถึง 4 ครั้ง ได้รับการปล่อยตัว 2 ครั้งโดยเหตุผลว่าเขามีปัญหาทางจิต อีก 2 คดียังคงอยู่ในชั้นศาล สารคดีใช้วิธีการเล่าโดยนำงานเขียนของบัณฑิตมาผสมผสานเข้ากับเรื่องราวในชีวิตจริง
Bandhit Arneeya is a Thai writer and translator. He was charged under Act 112 (Thai Lèse-majesté) four times. He was released twice having been treated as a mental patient. Two charges are still pending in the courts. This story is narrated cross the boundary between fact and fiction, from his work and his personal story.
ในทุกความขัดแย้งมีความซับซ้อน และหากความขัดแย้งนั้นนำมาซึ่งความสูญเสีย คนที่จะเจ็บปวดที่สุดก็หนีไม่พ้นคนธรรมดาตัวเล็กตัวน้อยเสมอ …หนึ่งในสารคดีที่สะท้อนประเด็นนี้ได้อย่างแหลมคมก็คือ Holding Liat
จับคนมานั่งสัมภาษณ์หน้าฉากสีเทา ๆ, เอาข้อมูลยาก ๆ มาทำอินโฟกราฟิกให้คนดูง่าย ๆ, ใส่เสียงบรรยายอธิบายความตามภาพที่เห็น …ภาพจำของ “สารคดี” ของหลาย ๆ คนอาจเป็นเช่นนี้ แต่ความจริงแล้ว สารคดีมีความหลากหลายในวิธีการนำเสนอมากกว่านั้น
สารคดีที่พาเราไปเห็นอีกด้านของฟินแลนด์ -ประเทศที่มีป่าไม้มากที่สุดในยุโรป แต่ 90% กลับตกอยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการถูกตัดโค่น- พร้อม ๆ กับเชิดชูพลังแห่งการไม่ยอมจำนนของเยาวชนผู้ต่อสู้เพื่อปกปักรักษามัน
ขึ้นชื่อว่าเป็น “สารคดี” แล้วทำไมยังมีสิ่งที่เรียกว่า “เรื่องแต่ง” มาผสมได้? บทความนี้ชวนรู้จัก Docufiction และ Docudrama ที่ทำให้คนชอบหนังสารคดีต้องสับสนอยู่บ่อย ๆ
นี่คือ “สารคดีโรแมนติกคอเมดี้” สุดหรรษาว่าด้วย “สมรสเท่าเทียมสำหรับผู้พิการ” …เรื่องของแพทริซกับแกรี่ ผู้พิการที่ต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายของกฎหมายที่กีดกันสิทธิ์ในการแต่งงานกันของพวกเขา
โอลกา ลูคอฟนีโควา เดินทางกลับบ้านไม้เก่าของครอบครัวในชนบทมอลโดวาพร้อมกล้อง เพื่อเผชิญหน้ากับ ‘ลุงตูดอร์’ ชายชราที่ทุกคนในบ้านรักและไว้ใจ ผู้เป็นเจ้าของบาดแผลวัยเด็กที่เธอเก็บงำเงียบมานานถึง 20 ปี — สารคดีสั้นเจ้าของรางวัลหมีทองคำจากเทศกาลหนังเบอร์ลิน
นักเรียนมัธยมปลายถูกโรงเรียนส่งไปฝึกงานเพื่อแลกกับประสบการณ์การทำงาน “ในโลกแห่งความเป็นจริง” …สามเดือนต่อมา เธอฆ่าตัวตาย และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการสืบสวนตีแผ่สภาพแวดล้อมการทำงานที่โหดร้ายในสังคมเกาหลีใต้
Happyend เป็นหนังวัยรุ่นที่ถ่ายทอดเรื่องราวของมิตรภาพและการเติบโต บนฉากหลังของสังคมยุคใกล้อนาคตที่กำลังจะล่มสลาย ท่ามกลางการแผ่ขยายของความเกลียดชังทางการเมือง อะไรทำให้ “นีโอ โซระ” คิดเรื่องราวเช่นนี้-แบบที่หาดูได้ไม่ง่ายเลยในหนังวัยรุ่นญี่ปุ่น-ออกมาได้ ซ้ำยังทำมันได้อย่างงดงามเหลือเกิน …บ่ายวันหนึ่งขณะที่เขาเดินทางมาเยือนกรุงเทพฯ เราไปพูดคุยกับเขาเพื่อค้นหาคำตอบ