
Scrap
ภาพยนตร์สารคดีที่เปรียบดังจดหมายรักมอบแก่บรรดาสิ่งของที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน เล่าเรื่องราวของผู้คนที่มีสายสัมพันธ์กับสิ่งของซึ่งเดินทางมาถึง “จุดสิ้นสุดอายุการใช้งาน” ของมัน
สถาพร ครูวรรณคดีผู้ติดอยู่กับพันธะและความจริงที่ว่าสิรินาถ ภรรยาของเขาตั้งครรภ์ ทำให้ไม่สามารถมีเซ็กส์ได้ตามต้องการ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสถาพรเลือกทิ้งภรรยาไว้ หนีออกมาจากชีวิตเก่า และได้พบกับเส้นทางสู่ “กรุงเกลือ” เมืองแห่งสรวงสวรรค์ในวรรณคดีที่เกิดขึ้นจริง ในระหว่างการเดินทางของเขา…
Sathaporn, a literature teacher, is joined by the bond and needs to accept the truth that Sirinarth, his pregnant wife, cannot have sex as much as he desires. What will happen if he decides to leave his lover behind, escape his old life and accidentally find the path to Krungkluea, a heaven in the literature, which becomes realistic during his journey.
DIRECTOR STATEMENT
แน่นอนว่าแรงบันดาลใจของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากหลากหลายองค์ประกอบ ทั้งภาพความฝันอันเลือนลาง, ศิลปะวัฒนธรรมแบบไทยๆ, เรื่องราวของเพื่อนๆ ที่ถูกนำมาปะติดปะต่อกัน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ กระแสสังคม “Me too” ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับที่บทภาพยนตร์ “นิราศกรุงเกลือ” ถูกเขียน
ด้วยเหตุนี้เอง ความทรงจำในอดีตจึงถูกดึงกลับมาอีกครั้ง ทั้งที่มันควรจะอยู่ในจุดที่ลึกที่สุด ซึ่งสำหรับผม แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดี แต่การได้สะท้อนเรื่องราวเหล่านั้นลงบนภาพยนตร์ “สิ่งที่ผมรักที่สุด” มันก็คุ้มค่าที่จะลองทำ!
นี่จึงเป็นที่มาของ “นิราศกรุงเกลือ” / Me too ในแบบฉบับของผม ซึ่งเต็มไปด้วยบทบาทของ “ผู้กระทำ” และ “ผู้ถูกกระทำ” อันเป็นปัจจัยสำคัญของ “การคุกคามทางเพศ” ที่ส่งผลกระทบต่อใครหลายๆ คน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ถือว่าเป็นปัญหาที่ไม่สามารถละเลยหรือมองข้ามได้ แม้จะมั่นใจมากๆ ว่า เราแก้ไขอะไรไม่ได้เลยก็ตาม แต่ลึกๆ สิ่งที่ผมอยากจะทำก็คือ ระบายความในใจออกมา… เท่านั้นเอง
ท้ายที่สุด ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันฝ่าอุปสรรคด้วยกันมาจนถึงวันนี้ ขอบคุณคนที่รักที่คอยอยู่เคียงข้างกัน และขอโทษด้วยที่ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเร็วกว่านี้
– ณัฐนันท์ (กัญจน์) เทียมเมฆ ผู้กำกับ

ภาพยนตร์สารคดีที่เปรียบดังจดหมายรักมอบแก่บรรดาสิ่งของที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน เล่าเรื่องราวของผู้คนที่มีสายสัมพันธ์กับสิ่งของซึ่งเดินทางมาถึง “จุดสิ้นสุดอายุการใช้งาน” ของมัน

“โซฟี” เด็กหญิงวัย 11 ปีใช้เวลาแห่งความสุขกับพ่อของเธอในรีสอร์ตที่ประเทศตุรกี มันอาจเป็นวันหยุดครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้อยู่ร่วมกัน ยี่สิบปีต่อมาเธอย้อนรำลึกถึงความทรงจำสีจางคราวนั้นและพยายามปะติดปะต่อเพื่อทำความเข้าใจตัวตนและความเจ็บปวดของผู้ชายคนนี้

ซึมซับประสบการณ์ภาพยนตร์แสนพิเศษ ของการอยู่ “ที่นี่” และ “ขณะนี้” ผ่านการก้าวเดินไปพร้อมเหล่านักบวชและหลวงปู่ ติช นัท ฮันห์

วุฒิหนุ่มเจ้าของโรงงานซีอิ้ว เข้าไปอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งของลูกพี่ใจถึง เฮียใหญ่กับพี่น้องร่วมสายเลือด และค่ำคืนประหลาดของเขากับหมุยหญิงสาวคนสนิท

ตีแผ่กลคอร์รัปชั่นและเกมการเมืองที่ถีบให้บริษัทพลังงานยักษ์ใหญ่ต้องล้มละลายในปีเดียว

‘กากี’ เป็นนางในนิทานพื้นบ้านที่ถูกเปรียบกับกลิ่นหอมของดอกไม้และงามเลิศจนใครเห็นเป็นต้องหลงใหล กากีได้อาศัยอยู่กับ ‘หน้าทอง’ เจ้าอาณาจักร มีอำนาจเหนือทุกสิ่งและหลงรักการมองกากีดุจประติมากรรมอันงามเลิศ จนมาวันหนึ่ง ‘หนวดแดง’ คู่เล่นหมากประหลาดได้หลงรักกากีเข้า จนเกิดโศกนาฏกรรมในเรื่องนี้

ส่วนผสมของสารคดีครอบครัวกับหนังฟิกชั่นสะเทือนอารมณ์ ถ่ายทอดความรู้สึกหมดจดในความเปราะบางของต้นไม้ ความแข็งแกร่งของสายน้ำ ในการกลับมาของลูกชาย การตายของพ่อ การเดินทางไปพบพ่ออีกครั้ง

จากจุดกำเนิดในบาร์หนุ่มสาวผิวสีสู่ความบันเทิงใจของผู้คนนานาชาติ อะไรทำให้ “สวิงแดนซ์” กลายเป็นวัฒนธรรมที่กำลังเติบโตเบ่งบาน