
TOMORROW WE DISAPPEAR
ชีวิตและศิลปะมหัศจรรย์ของชุมชนในอินเดียต้องสูญสลายเมื่อรัฐบาลสั่งไล่รื้อบ้านของพวกเขา
ยุพินและเพื่อนมักให้เวลาไปกับการเต้นหน้าเวทีหมอลำมากกว่าการเรียน วันหนึ่งยุพินพบรักกับ สิงโต หนุ่มหล่อที่ขายสร้อยงานวัดแต่เขาก็หายไปจากชีวิตแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้ สวรรค์ หมอแคนประจำโรงเรียนเข้ารักษาแผลใจเธอทันที ขณะที่รักใหม่กับสวรรค์กำลังไปได้สวย ยุพินก็พบกับสวรรค์อีกครั้งที่อุดรธานีระหว่างการเดินทางข้ามจังหวัดเพื่อไปดูหมอลำงานใหญ่ และทำให้เธอลำบากใจเมื่อพบว่าตัวเองยังรอคอยความรักจากสิงโตเสมอมา
Synopsis : The story of Yupin and the gang wandered around the house more than all the time spent in the classroom. One day, she found love with Singto, a handsome boy in front of Mor Lam concert. Then she was heartbroken and met new love with her friend, Sawan. While Yupin heads to the last Mor Lam concert with the gang, she faces confusion because Singto is waiting for her there.

ชีวิตและศิลปะมหัศจรรย์ของชุมชนในอินเดียต้องสูญสลายเมื่อรัฐบาลสั่งไล่รื้อบ้านของพวกเขา

ปี 2034 ภูมิภาคอุษาคเนย์ตกอยู่ในความมืดมิด เหล่าผู้มีอำนาจเข้ายึดครองประเทศและพื้นที่ของคนกลุ่มน้อย หายนะจากโรคระบาดแผ่ขยายไปทั่วทวีป ผู้คนนับล้านต้องตาย และอีกมหาศาลที่ได้แต่ก้มหน้าเผชิญชะตากรรมครั้งนี้อย่างสิ้นหวัง

5 มิถุนายน ปี 1989 หนึ่งวันหลังจากรัฐบาลจีนใช้กำลังปราบปรามการชุมนุมของนักศึกษาที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงดำ ถือถุงใส่ของสองใบ ก้าวออกไปยืนขวางขบวนรถถัง และภาพของเขากลายเป็นประวัติศาสตร์

รายการที่นำเสนอภาพยนตร์สารคดีสั้นจากทั่วโลก ด้วยเรื่องราวและวิธีเล่าหลากหลาย ท้าทายนิยามของ ‘สารคดี’ ที่เราคุ้นเคย บ่ายโมงตรงทุกวันอาทิตย์ ช่อง 3 ไทยพีบีเอส

หนังชีวประวัติ “ซายัต-โนวา” กวีและนักดนตรีชาวอาร์เมเนียแห่งศตวรรษที่ 18 ในรูปแบบที่มิใช่เรื่องเล่าอย่างที่เราคุ้นเคย เพราะผู้กำกับ เซอร์เก พาราจานอฟ เลือกใช้วิธี “แปล” บทกวีเหล่านั้นออกมาเป็นภาพอันแสนแปลกประหลาด

จากนิยายชื่อเดียวกันของ ทาคายามะ มาโคโตะ เรื่องของ โคสุเกะ (เรียวเฮ ซูซุกิ) บรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นที่ตกหลุมรัก เรียวตะ (ฮิโอะ มิยาซาวะ) เทรนเนอร์ฟิตเนสส่วนตัวของเขาเอง ความเงียบเหงาดึงดูดทั้งสองให้เข้าใกล้กัน ก่อนที่ปูมหลังอันแตกต่างจะแทรกตัวเข้าระหว่างพวกเขา

เมื่อพูดถึง “สารคดี” หลายคนอาจนึกถึงภาพคนนั่งให้สัมภาษณ์หน้ากล้อง เสียงบรรยายเหตุการณ์ อินโฟกราฟิกนำเสนอข้อมูล ฯลฯ แต่จริง ๆ แล้วหนังสารคดีสามารถใช้ศิลปะแห่งการเล่าเรื่องด้วยภาพและเสียงได้หลากหลายไม่ต่างจากหนังกลุ่มอื่น เราลองมาดูตัวอย่างที่น่าสนใจกัน

ในวันที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ตาย เขาทิ้งหนังสือไว้มหาศาลในห้องสมุดส่วนตัวซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันความเป็นนักอ่านอย่างเข้มข้น …แต่เขาอ่านหนังสืออะไร? เนื้อหาเหล่านั้นเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงลัทธิฟาสซิสต์ที่ยังส่งผลกระทบต่อโลกจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร