
CRUMB
[fusion_builder_container
หลังรัฐประหารปี 2557 ได้มีหมายเรียกรายงานตัวผู้ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวทางการเมืองร่วม 400 คน และมีหลายคนที่ถูกแจ้งข้อหาในภายหลัง วัฒน์ วรรลยางกูร เป็นหนึ่งในผู้ถูกหมายเรียกดังกล่าว แต่ตัดสินใจไม่ไปรายงานตัว และรีบลี้ภัยออกนอกประเทศ
ชีวิตลี้ภัยของวัฒน์เริ่มเข้าที่เข้าทางที่ประเทศลาว ความเป็นอยู่เป็นไปได้เท่าที่สภาพการณ์จะเอื้ออำนวย แต่วัฒน์ก็ได้วางแผนจะอาศัยใช้ชีวิตลี้ภัยที่นี่ในระยะยาว ซื้อที่ดินเตรียมสร้างที่อยู่อาศัย
แต่คนที่ได้รับผลกระทบของการลี้ภัย ใช้ชีวิตในต่างแดนไม่น้อยไปกว่ากันคือคนในครอบครัว ที่นิยามของคำว่าบ้านกลายเป็นสิ่งที่อยู่ห่างไกล และต้องใช้ความหวัง ความอดทนอย่างมากในการเฝ้ารอให้ครอบครัวได้กลับมาประกอบกันอย่างสมบูรณ์อีกครั้ง
After the 2014 coup d’état in Thailand, 400 citizens associated with political activism were summoned by the Junta, and many more were accused. Writer-activist Wat Wanlayangkool was among those summoned, but he decided not to report himself but fly away from the country.
Wat was getting around to his life as a refugee in Laos, cherishing the best living condition he could get despite all limitations. He planned to spend his life there as a long-term refugee and even bought land to build a house.
However, the ones being affected by his refuge are his family members. Their home has transformed into a faraway concept. To keep waiting for each part of their home to reunite, they need hope—and patience.
รางวัล : สารคดีสั้นยอดเยี่ยม ชมรมวิจารณ์บันเทิงปี 2020

[fusion_builder_container

Doc News แนะนำ 2 เจ้าของร

ราฮิมเข้าคุกเพราะติดหนี้ เขาได้รับอนุญาตให้ออกจากเรือนจำเป็นเวลาสองวัน ในระยะเวลาแสนสั้นอันมีค่านี้ เขาต้องวิ่งเต้นเกลี้ยกล่อมให้เจ้าหนี้ยอมถอนคดีเพื่อให้เขาได้กลับสู่อิสรภาพ

เด็กคือ “ผ้าขาวอันบริสุทธิ์” ที่ควรได้รับการดูแลเอาใจใส่และเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม แต่หลายครั้ง พื้นที่ที่ควรจะเป็นเซฟโซนที่สุดอย่างครอบครัว กลับไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยทางใจสำหรับพวกเขา หนำซ้ำยังอาจกลายเป็นพื้นที่ที่พรากความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นไปจากพวกเขาด้วย จนเด็กหลายคนไม่กล้าปรึกษาปัญหากับคน…

ปี 2034 ภูมิภาคอุษาคเนย์ตกอยู่ในความมืดมิด เหล่าผู้มีอำนาจเข้ายึดครองประเทศและพื้นที่ของคนกลุ่มน้อย หายนะจากโรคระบาดแผ่ขยายไปทั่วทวีป ผู้คนนับล้านต้องตาย และอีกมหาศาลที่ได้แต่ก้มหน้าเผชิญชะตากรรมครั้งนี้อย่างสิ้นหวัง

เด็กชายคนหนึ่งเดินดุ่ม ๆ เข้าไปถามชายแปลกหน้ากลางเมืองว่า “คุณยิงหมาผมหรือเปล่า” อีกฝ่ายตอบว่าไม่รู้ ตัวเขาไม่ได้มีหน้าที่คอยตามดูหมาของใคร แล้วก็ชี้ไปที่กองขยะบนเนิน บอกให้ไปหาเอาเองที่นั่น

นายบาดีอี ชายวัยกลางคน ขับรถช้า ๆ ไปตามเนินเขาฝุ่นตลบชานกรุงเตหะราน มองหาใครสักคนที่จะรับทำงานชิ้นหนึ่งแลกกับเงินก้อนใหญ่ เขาตัดสินใจจะจบชีวิตตัวเอง และต้องการคนแปลกหน้าที่จะมายังหลุมใต้ต้นไม้ที่เขาขุดไว้ในเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อช่วยพาเขาขึ้นมา หรือไม่ก็กลบดินฝังเขา

เมื่อผู้กำกับหนังหญิงพานักเคลื่อนไหวทางการเมืองในเหตุการณ์ 6 ตุลา กลับไปย้อนรำลึกถึงฝันร้ายนั้น ประกอบสร้างเป็นการพร่าเลือนเรื่องแต่ง เรื่องจริง และความทรงจำของประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้รับการบันทึก