
โอกาสของคนทำสารคดีเอเชีย ลุ้นร่วมเวิร์กช็อปยามากาตะ
เทศกาลหนังสารคดีนานาชาติยามากาตะ (YIDFF) ชวนคนทำสารคดีทั่วเอเชียนำโปรเจ็กต์ที่ยังไม่เสร็จเข้าร่วมโปรแกรม “Yamagata Rough Cut!”
With a function of camera recorded. The filmmaker started filming “Prang Sam Yot” an archaeological site in Lopburi Province in the south-northern of Thailand. And then the story jump to “Prang Ku” an archaeological site in Khon Kaen Province in the north-eastern with same architecture. Like a poetry cinema. The film recorded everyday life and realism with non-linear. Lopburi, Khon Kaen and Bangkok or sometime in “non-place”
“Traces and Fragments of Memory” is an experimental film in creative documentary style. The filmmaker convey an aesthetic of the film by deconstructed a “Hollywood Film Language”. It’s try the film back to the first conception of cinema without intervene.

เทศกาลหนังสารคดีนานาชาติยามากาตะ (YIDFF) ชวนคนทำสารคดีทั่วเอเชียนำโปรเจ็กต์ที่ยังไม่เสร็จเข้าร่วมโปรแกรม “Yamagata Rough Cut!”

การผสมผสานภาพสเก็ตช์, ภาพวาด, ภาพสถานที่ที่ฟินเซนต์เคยเยี่ยมเยือน กินอยู่ และสร้างงาน เข้ากับจดหมายที่ฟินเซนต์เขียนถึง เธโอ น้องชายสุดที่รัก

เมื่อพูดถึง “สารคดี” หลายคนอาจนึกถึงภาพคนนั่งให้สัมภาษณ์หน้ากล้อง เสียงบรรยายเหตุการณ์ อินโฟกราฟิกนำเสนอข้อมูล ฯลฯ แต่จริง ๆ แล้วหนังสารคดีสามารถใช้ศิลปะแห่งการเล่าเรื่องด้วยภาพและเสียงได้หลากหลายไม่ต่างจากหนังกลุ่มอื่น เราลองมาดูตัวอย่างที่น่าสนใจกัน

สารคดีที่นักข่าวสาว “ชิโอริ อิโตะ” บันทึกความเจ็บปวดและการต่อสู้ของเธอเอง หลังจากเธอช็อกคนทั้งประเทศญี่ปุ่นด้วยการเปิดเผยว่าเธอถูกข่มขืนโดยนักข่าวรุ่นใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล และสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากเปิดหน้าสู้เพื่อผลักดันให้ญี่ปุ่นเปลี่ยนแปลงกฎหมายเกี่ยวกับการล่วงละเมิดทางเพศอันล้าสมัย

ยูซูเกะ ฮาฟูกุ นักแสดงและผู้กำกับละครเวทีหนุ่มใหญ่ที่มีชีวิตแต่งงานแสนสุข แต่แล้ววันหนึ่งภรรยาของเขาก็เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงความลับและบาดแผล สองปีต่อมา ฮาฟูกุได้พบมิซากิ หญิงสาวเงียบขรึมผู้ได้รับมอบหมายให้มาเป็นคนขับรถของเขา

Happyend เป็นหนังวัยรุ่นที่ถ่ายทอดเรื่องราวของมิตรภาพและการเติบโต บนฉากหลังของสังคมยุคใกล้อนาคตที่กำลังจะล่มสลาย ท่ามกลางการแผ่ขยายของความเกลียดชังทางการเมือง อะไรทำให้ “นีโอ โซระ” คิดเรื่องราวเช่นนี้-แบบที่หาดูได้ไม่ง่ายเลยในหนังวัยรุ่นญี่ปุ่น-ออกมาได้ ซ้ำยังทำมันได้อย่างงดงามเหลือเกิน …บ่ายวันหนึ่งขณะที่เขาเดินทางมาเยือนกรุงเทพฯ เราไปพูดคุยกับเขาเพื่อค้นหาคำตอบ

“โซฟี” เด็กหญิงวัย 11 ปีใช้เวลาแห่งความสุขกับพ่อของเธอในรีสอร์ตที่ประเทศตุรกี มันอาจเป็นวันหยุดครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้อยู่ร่วมกัน ยี่สิบปีต่อมาเธอย้อนรำลึกถึงความทรงจำสีจางคราวนั้นและพยายามปะติดปะต่อเพื่อทำความเข้าใจตัวตนและความเจ็บปวดของผู้ชายคนนี้

ณ หมู่บ้านกรีกอันเงียบสงบ ชาวบ้านที่เหลือกันอยู่แค่ไม่กี่หลังคาเรือนต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่น่าวิตก เมื่อคนหนุ่มคนสุดท้ายย้ายไปสู่เมืองใหญ่ ปล่อยให้คนสูงอายุอยู่กันเองตามลำพัง