เมื่อผู้กำกับหนังหญิงพานักเคลื่อนไหวทางการเมืองในเหตุการณ์ 6 ตุลา กลับไปย้อนรำลึกถึงฝันร้ายนั้นอีกครั้ง โดยรายล้อมไปด้วยเรื่องราวของบริกรสาว, นักร้อง, นักแสดง และอีกมากมายที่ประกอบสร้างเป็นการพร่าเลือนเรื่องแต่ง เรื่องจริง และความทรงจำของประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้รับการบันทึกอย่างเป็นทางการ
By the Time It Gets Dark
Director : Anocha Suwichakornpong
In 1970, She was a student activist, a waitress who kept changing her job, now a film director. All lives loosely connected to each other.
รางวัล (Awards)
Grand Jury Prize – Feature Film : Youth Film Festival 2017
New Talent Award : Hong Kong Asian Film Festival 2016
Silver Hanoman Award (Asian Features Competition) : Jogja-NETPAC Asian Film Festival 2017
Special Mention : Osaka Asian Film Festival 2017
Special Citation (Asian Next Wave Competition) : QCinema International Film Festival 2016
Best Picture, Best Director, Best Editing : Thailand National Film Association Awards 2017
ระหว่างกำลังนั่งพักในกองถ่ายหนังยาวเรื่องแรก คนทำหนังชาวโคโซโว-สวิส อิลีร์ ฮาซานาจ หันไปมองไซต์ก่อสร้างที่อยู่ใกล้กองถ่าย และเห็นคนงานสูงวัยคนหนึ่งร่วงลงมาจากนั่งร้านชั่วคราวที่ไม่มีอุปกรณ์นิรภัยใด ๆ เลยจนหัวกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ภาพนั้นติดตาและสะเทือนความรู้สึกเขา จนกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาลงมือทำสารคดีสั้นเรื่องนี้
‘นกบินชนกระจก’ — สำหรับนักศึกษาชาวไต้หวันกลุ่มหนึ่ง นี่คือปัญหาร้ายแรงที่สะท้อนการออกแบบเมืองอันล้มเหลว สารคดีติดตามการเก็บข้อมูล กู้ซากนก และรณรงค์ติดสติกเกอร์กันนกชน เพื่อให้เมืองอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้
สารคดีแนวสังเกตการณ์ที่มี “ดาราเอก” ชื่อ ลูมา มาขโมยหัวใจคนดู มันคือวัวพันธุ์โฮลสไตน์หมายเลข 1129 ที่กล้องเข้าไปติดตามชีวิตประจำวันในระยะใกล้ แม้ว่าเราจะได้เห็นลูมากับเพื่อนวัวใช้ชีวิตอันแสนซ้ำซากจำเจโดยมีจุดหมายเดียวคือการเป็นส่วนหนึ่งในห่วงโซ่อาหารของมนุษย์
ภาพยนตร์สารคดีที่เปรียบดังจดหมายรักมอบแก่บรรดาสิ่งของที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน เล่าเรื่องราวของผู้คนที่มีสายสัมพันธ์กับสิ่งของซึ่งเดินทางมาถึง “จุดสิ้นสุดอายุการใช้งาน” ของมัน
ท่ามกลางภูมิประเทศดิบเถื่อนร้อนระอุ ท่วงทำนองเดือดดุของปาร์ตี้เรฟ และข่าวความขัดแย้งระดับโลกที่รุกคืบใกล้ตัวเข้ามาทุกขณะ สองพ่อลูกกับคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งจำต้องร่วมใจกันออกผจญภัยครั้งสุดท้าย บนหนทางอันเป็นเส้นแบ่งเบาบางระหว่างสวรรค์กับนรก
ช่วงกลางทศวรรษ 1990 มีผู้พบว่า “เบียร์และน้ำอัดลม” จำนวนมากค่อย ๆ ทยอยหายไปจากขบวนรถไฟบรรทุกสินค้าที่วิ่งขึ้นเหนือจากเมืองทรอนด์เฮม ประเทศนอร์เวย์ หลังการสืบสวนนานกว่าสองปี ตำรวจเริ่มพุ่งเป้าไปยังสถานีรถไฟเล็ก ๆ ในย่านรันไฮม์ ชานเมืองของทรอนด์เฮม ว่าอาจเป็นจุดที่สินค้าเหล่านั้นหาย …ก่อนจะพบความจริ…
เด็กคือ “ผ้าขาวอันบริสุทธิ์” ที่ควรได้รับการดูแลเอาใจใส่และเติบโตในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม แต่หลายครั้ง พื้นที่ที่ควรจะเป็นเซฟโซนที่สุดอย่างครอบครัว กลับไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยทางใจสำหรับพวกเขา หนำซ้ำยังอาจกลายเป็นพื้นที่ที่พรากความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นไปจากพวกเขาด้วย จนเด็กหลายคนไม่กล้าปรึกษาปัญหากับคน…
เราจะรู้จักคนคนหนึ่งที่เราไม่มีวันได้พบหน้าได้ไหม ถ้าสิ่งที่เขาหลงเหลือไว้ให้มีแค่จดหมายเก่า ๆ กับความทรงจำขาด ๆ เกิน ๆ ของคนอื่นเท่านั้น?